لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

1مقدمه: اعتیاد به اوپیوم یکی از بزرگ ترین مشکلات کشور است. در این مطالعه، برخی از اطلاعات دموگرافیک بیماران معتاد به اوپیوم تحت درمان داروی نگه دارنده در مراکز درمان اعتیاد بجنورد بررسی شده است. هدف از اجرای این مطالعه شناسایی گروه های پر خطر و نیازمند به مداخلات درمانی و روانی اجتماعی برای حفظ درمان های نگه دارنده است. روش کار: این مطالعه مقطعی در سال های 1395 تا 1400 بر روی 300 بیمار معتاد مراجعه کننده به مراکز درمان اعتیاد بجنورد که به مدت حداقل 6 ماه در برنامه درمان داروی نگه دارنده اوپیوئید شرکت کرده بودند، صورت گرفته است. بررسی با استفاده از چک لیست اطلاعات دموگرافیک و از طریق پرونده های معتادان تحت درمان نگه دارنده در 8 مرکز ترک اعتیاد شهرستان و استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 23 و آزمون آماری کای دو انجام گرفته است. یافته ها: میانگین سنی )انحراف معیار) افراد شرکت کننده 13/14±17/52 سال بوده است. 6/76% از شرکت کنندگان مرد بودند. 0/70% افراد ساکن شهر و 6/73% متأهل بودند. بیشتر افراد دارای تحصیلات ابتدایی و شغل آزاد بودند. تریاک- شیره بیشترین ماده مصرفی و روش تدخینی شایع ترین روش استفاده بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد افراد متأهل و میان سال بیشترین جمعیت تحت درمان نگه دارنده در شهرستان بجنورد هستند. همچنین، بالا بودن فراوانی افراد کم سواد یا بی سواد در جمعیت مورد مطالعه نشان دهنده اهمیت تحصیلات است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: پس از تولد اولین نوزاد ناشی از لقاح خارج رحمی، امکان درمان زوج های ناباروری فراهم شد که به دلایل ضعف در عوامل اصلی شکل گیری فرزند، توان باروری طبیعی را نداشتند. پیشرفت فن آوری های لقاح خارج رحمی، امکان جایگزینی گامت/ جنین یا رحم را در صورت مواجهه زوج با فقدان یا نقص یک یا برخی از این موارد، به شکل باروری شخص ثالث فراهم نمود.روش بررسی: جایگزینی رحمی زمانی ضرورت می یابد که زوج، همه عوامل دخیل در شکل گیری فرزند را دارند ولی به دلیل فقدان رحم سالم، امکان داشتن فرزند از آنها سلب گردیده است. فن آوری های لقاح خارج رحمی IVF/ICSI این امکان را برای چنین زوج هایی فراهم نموده است که جنین سالم آنها در آزمایشگاه جنین شناسی تشکیل شود و در موقعیتی مناسب، به رحم شخص ثالث انتقال یابد. زمانیکه زنی آمادگی خود را برای در اختیار گذاشتن رحم خود برای انتقال جنین زوج متقاضی درمان، اعلام نماید و متعهد شود که پس از زایمان، فرزند را به صاحبان گامت عودت خواهد داد، جانشینی رحمی به منصه ظهور رسیده است.نتایج: روش درمانی جایگزینی رحمی، بر اساس منشا تخمکی که برای ایجاد جنین به کار برده می شود به دو گروه عمده روش جایگزینی کامل و جایگزینی نسبی تقسیم می شود. اگر چه بر اساس نحوه استفاده از تخمک، اسپرم شخص ثالث و بکارگیری رحم جایگزین در روش لقاح خارج رحمی، به انواع متعدد دیگری نیز قابل تقسیم است. استفاده از این گونه روشها، در شکل گیری و تولد فرزند که با حضور شخص ثالثی محقق می گردد، مستلزم توجه به ابعاد متنوع فقهی، حقوقی، اخلاقی و فرهنگی (جامعه شناختی، روانشناختی) است. در حال حاضر در ایران، اجماع علما، در پاسخ به استفتایی که پژوهشکده ابن سینا در این مورد اخذ نموده است، امکان استفاده از رحم جایگزین را مجاز و حق امتناع از استرداد فرزند توسط بانوی صاحب رحم را مردود شناخته است. متاسفانه، به علت فقدان قانونی مدون، زوجین متقاضی درمان، یا از انجام درمان منصرف شده، یا مجبور به اقداماتی می گردند که بر اساس قوانین، جرم شناخته می شود. به عنوان مثال در قوانین فعلی، صدور گواهی ولادت فقط منحصر به زنی است که فرزند را زایمان می نماید؛ در این موقعیت، یا پزشک ناچار به صدور گواهی تولد به نام صاحبان گامت می گردد، یا بانوی صاحب رحم مجبور می شود به نام بانوی متقاضی رحم جایگزین بستری شود.نتیجه گیری: تنظیم قراردادی دو طرفه بین زوجین متقاضی رحم جایگزین و بانوی صاحب رحم، با مشکلات عدیده قانونی، فرهنگی و پزشکی مواجه است. مراکز درمان ناباروری در تشخیص سلامت، ارایه مشاوره های مورد نیاز و نظارت بر توافق فی مابین نقش اساسی را ایفا می نمایند؛ در حالیکه بروز هرگونه اختلاف فی مابین در روند درمان، با خلا قانونی موجود، مشکلات لاینحلی را برای طرفین قرارداد فراهم می آورد. با فراهم آمدن فن آوری استفاده از رحم جایگزین در کشور و نیاز مبرم زوج های نابارور متقاضی، تدوین مقررات و تنظیم لوایح قانونی ضرورت یافته و امکان مساعدی را در جهت رفع این گونه مشکلات و تقویت و استحکام بنیان خانواده، فراهم می سازد. آشنایی عموم با پیشرفت های فن آوری نوین باروری و فراهم آمدن امکان درمان زوج های ناباروری که به دلیل فقدان رحم یا ابتلا به بیماری های صعب العلاج (نظیر سرطان) از داشتن رحم محروم شده اند، زمینه همدلی و همیاری بانوانی را در پی خواهد داشت که با ایثار و از خود گذشتگی و با جایگزینی رحم سالم خود امکان باروری زوج نابارور را فراهم می سازند.

مقدمه: تنگی های تراشه به علت تروما، عفونت های تراشه، تومورهای بدخیم تراشه و بعد از لوله گذاری طولانی مدت (postintubation) یا تراکئوستومی طولانی مدت دیده می شود. به عقیده بسیاری از محققین رزکسیون و ترمیم مجدد تراشه به عنوان بهترین درمان تنگی های تراشه در اکثر مواقع محسوب می شود و بهترین نتایج هنگامی حاصل می شود، که این امر توسط جراح کار آزموده و با تجربه صورت گیرد. اما عارضه مهم جراحی تراشه، تنگی تراشه بعد از عمل می باشد که منجر به محدودیت هایی در جراحی مجدد می گردد. جایگاه استنت گذاری در درمان تنگی های تراشه به عنوان درمان جایگزین در بیمارانی که شرایط عمل جراحی بزرگ را ندارند و درمان اولیه در بیمارانی که دچار بدخیمی تراشه بوده و به علت درگیری المان های اطراف یا متاستاز دوردست غیر قابل عمل هستند، انتخاب می شود. هدف از این مطالعه بررسی نتایج استنت گذاری تراشه در بیمارستان ولی عصر (عج) تهران در فاصله مهر ماه 1381 تا مردادماه سال 1383 می باشد. روش کار: این مطالعه که به صورت آینده نگر بوده به بررسی نتایج استنت گذاری تراشه در بیمارانی که دارای تنگی تومورال غیر قابل عمل، یا دچار تنگی غیر تومورال (بعد از انتوباسیون طولانی) و یا به علت عارضه جراحی یا عدم تحمل جراحی بزرگ بوده اند، پرداخته است. استنت گذاری توسط برونکوسکوپی رژید و با استفاده از استنت سیلیکون (Polyflex with introducer system) صورت پذیرفته است. نتایج: 12 بیمار استنت گذاری شده (10 بیمار به علت ضایعات خوش خیم و 2 بیمار در زمینه بدخیمی) حداقل 6 ماه و حداکثر یکسال پیگیری شدند. متوسط سن بیماران 30 سال (حداقل 13 و حداکثر 53 سال) بوده است. 9 بیمار دچار تنگی بعد از لوله گذاری طولانی به علل مختلف بوده (75.4%) و یک مورد (8.4%) تنگی به علت استنشاق گاز شیمیایی و 2 مورد (16.6%) به علت تومور تیروئید مهاجم به تراشه و تومور آدنوکیستیک تراشه بوده است. طول تنگی بین دو تا پنج سانتیمتر بوده است. 4 مورد تنگی در 3/1 فوقانی میانی و 4 مورد 3/1 تحتانی قرار داشت. مهمترین اندیکاسیون گذاشتن استنت سابقه جراحی متعدد تراشه بوده است. شایعترین عارضه استنت گذاری نیز ایجاد نسج جوانه ای (58.1%) بوده و متوسط زمان باقی ماندن استنت 2 تا 6 ماه بوده است. شایعترین علت خروج استنت نیز ایجاد نسج جوانه ای بوده است (85%). 30% بیماران در زمینه بیماری خوش خیم از استنت گذاری نتیجه درمانی گرفتند و 10% به کمک استنت پس از بهبود وضعیت عمومی تحمل جراحی بزرگ را پیدا کردند. در زمینه بدخیمی یک بیمار به کمک استنت از مرگ حتمی نجات پیدا کرده و 3 ماه زنده ماند و بیمار دیگر نیز فرصت کافی برای انجام رادیوتراپی پیدا کرد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که در استنت گذاری در زمینه بیماری های خوش خیم در اکثریت بیماران ما پس از خارج کردن استنت، بیمار دچار عود علایم شده که نیاز به درمان آلترناتیو دیگری وجود دارد. این مسئله جایگاه استنت را در درمان بیماری های خوش خیم تا حدی زیر سوال می برد و شاید نتوان به استنت به عنوان یک درمان برای ضایعات خوش خیم نگاه کرد اما به نظر می رسد استفاده از استنت در زمینه بیماری های بدخیم، در مواقعی اندیکاسیون دارد که تنها آلترناتیو درمانی باشد و رل آن تایید شده است، و حسن دیگر آن در بدخیمی ها عدم نیاز به خروج آن می باشد.